Aktualności

Zapraszamy na seminarium pn.
"Metody i techniki usprawniania pacjentów z mózgowym porażeniem dziecięcym z wykorzystaniem pionizatora dynamicznego Stand&Go"
w dniach 07-08 kwietnia 2010 r.
Miejsce organizacji szkolenia:
Wydział Nauk o Zdrowiu Kierunek Fizjoterapia WSEiP w Kielcach Wyższa Szkoła Ekonomii i Prawa im. prof. Edwarda Lipińskiego w Kielcach ul. Jagiellońska 109 A, 25-734 Kielce

Prezentacje

W celu zorganizowania prezentacji sprzętu należy:

-uzgodnić termin prezentacji z Activ-REH,

-zapewnić pomieszczenie, w którym dokonana będzie prezentacja pionizatora Stand&Go,

-zorganizować grupę 5-8 pacjentów,

-czas prezentacji ok. 3 - 4 godzin,

-prezentacja jest bezpłatna,

-podczas prezentacji każdy z obecnych pacjentów ma możliwość ćwiczenia w pionizatorze dynamicznym Stand&Go pod nadzorem doświadczonego rehabilitanta.

Turnusy

1 - 7.02.2010
1 - 7.03.2010
12 - 18.04.2010
10 - 16.05.2010
7 - 13.06.2010

Rehabilitacja

Activ-REH sp. z o.o. prowadzi rehabilitację indywidualną pacjentów z zaburzeniem aparatu ruchu oraz organizuje 7- jak również 14- dniowe turnusy rehabilitacyjne.

Zasady rekrutacji na turnus rehabilitacyjny:
Pacjenci przyjmowani są na turnus rehabilitacyjny po uzgodnieniu telefonicznym lub mailowym, a następnie przesyłają stosowną dokumentację dotyczącą pacjenta. Podstawą przyjęcia pacjenta jest dokonanie stosownej wpłaty 2.200,- zł(rezerwacja 50 % kwoty na 21 dni przed turnusem - płatne przelewem na rachunek Activ-REH, 50% w dniu rozpoczęcia turnusu). Activ-REH każdorazowo potwierdza w formie pisemnej zakwalifikowanie pacjenta na dany turnus rehabilitacyjny.

Metoda PNF

Proprioceptive Neuromuscular Facilitation.


Proprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie ruchu,jest metodą fizjoterapeutyczną dedykowaną przywracaniu utraconej funkcji. Głównym celem metody PNF jest odbudowa czynności ruchowych (reedukacja) podporządkowana fizjologicznej sekwencji rozwoju ruchowego  i prowadzona w oparciu o ruchy zbliżone do tych, jakie się wykonuje w życiu codziennym. Postępowanie oparte jest o sumowanie się różnego rodzaju bodźców aferentnych (głównie wzrokowych, słuchowych, proprioceptywnych, dotykowych i równoważnych). W metodzie tej rezygnuje się z izolowanych ruchów w pojedynczych stawach i w typowych płaszczyznach. Całość ruchu jest wynikiem świadomych starań pacjenta, wspieranych elementami torującymi, do których można zaliczyć rozciągnięcie mięśni i innych elementów okołostatwowych, ciąg i nacisk, wzmocnienie aktywności mięśni poprzez odpowiednio stawiany opór, właściwy chwyt oraz zapewnienie odpowiednich  warunków i kolejności pracy mięśni.

METODA NDT BOBATH

Najbardziej charakterystyczne dla tej metody jest stosowanie dużej liczby odruchów, specyficznej formy ułatwiania ruchów oraz prawidłowego następstwa rozwojowego prowadzonych ćwiczeń. Usprawnianie ma na celu rozwijać odruchy na danym etapie fizjologiczne, a hamować odruchy patologicznie przetrwałe. Technika ułatwiania wykonywanych ruchów rękami terapeuty pozwala na jednoczesne torowanie pożądanych i hamowanie niepożądanych elementów ruchowych. Ruchy w ten sposób torowane są zbliżone do normalnych ruchów wykonywanych spontanicznie przez zdrowo rozwijające się dziecko, będące w analogicznym wieku rozwojowym. Hamowanie patologicznych odruchów i prawidłowy rozkład napięcia mięśniowego osiąga się przez odpowiednie ułożenie dziecka w przestrzeni i odpowiednie ułożenie punktów kluczowych, czyli głowy, szyi, obręczy barkowej i biodrowej. Ułatwianie oparte jest na poruszaniu okolicami ciała dziecka, co wywołuje ruchy kończyn i umożliwia przejście dziecka z jednej pozycji do drugiej. Wpływa to na wykształcenie się prawidłowych odruchów postawy i uczy dziecko samodzielnego ich osiągania, kontrolowania i wykorzystywania. Wspomaganie w jednej ze stref pozostawia swobodę ruchów czynnych w obrębie stref pozostałych. Ruchy więc nigdy nie są całkiem bierne. Zmieniając strefy sterowania uzyskuje się czynne ruchy w coraz innych częściach ciała, zależnie od potrzeby. Ćwiczeniom powinno towarzyszyć słowne określanie wykonywanych czynności, będące poglądową nauką mowy. Usprawnianie powinien prowadzić terapeuta razem z rodzicami dziecka już przed 6 miesiącem jego życia. Metoda zawiera także dodatkowe techniki służące regulacji wahającego się napięcia mięśniowego :

  • Nacisk i ciąg, obciążenie i opór stosowane na podobnych zasadach jak w PNF. U spastyków pozwala to utrzymać i odzyskać równowagę, u atetotyków i ataktyków ułatwić statykę i kontrolować powolne ruchy.
  • Zatrzymywanie ruchu w wybranej jego fazie oraz utrzymanie osiągniętej pozycji. Pozwala to osiągnąć umiejętność dostosowania pracy mięśni przy zmianach postawy i kontroli przebiegu ruchu.
  • Poklepywanie określonej części ciała, co może działać hamująco lub stymulująco.
  • Rozluźnienie przygotowuje spastyczne dziecko do ćwiczeń i może służyć jako przerywnik między ćwiczeniami. Rozluźnia się przez głaskanie, potrząsanie kończynami oraz wahadłowe ruchy tułowia i kończyn.

METODY VOJTY

Dzięki zaproponowanej przez prof. Vaclawa Vojtę diagnostyce kinezjologicznej niemowląt możliwe się stało wczesne rozpoznanie zaburzeń rozwojowych, przede wszystkim w obrębie strefy ruchowej. Opóźnienie rozwoju ruchowego pogarsza możliwości poznawcze dziecka. W tym okresie istnieje ścisła zależność stopnia rozwoju funkcji psychicznych i poznawczych od możliwości ruchowych, dlatego mówimy zawsze o zaburzeniach rozwoju psychoruchowego. Pierwsza część jego koncepcji diagnostycznej: motoryka spontaniczna. Zaowocowało to sprecyzowaniem tzw. idealnego modelu rozwoju motorycznego dziecka, na który składają się określone ramy czasowe występowania poszczególnych umiejętności ruchowych oraz odpowiednia ich jakość. Te umiejętności ruchowe nazwał później wzorcami globalnymi motoryki spontanicznej. Według Vojty, do takiego idealnego wzorca powinno zawsze odwoływać się badanie motoryki dziecka. To, co określił u niemowląt, zaczął odnosić do niepełnosprawnych dzieci, którym cały czas próbował pomagać. Okazało się, że wszystkie dzieci dotknięte mózgowym porażeniem, niezależnie od stopnia rozwoju ruchowego, jaki osiągnęły (np.: obracanie się, raczkowanie, chodzenie), zawsze dysponowały wzorcami ruchowymi, których jakość nigdy nie wykraczała poza trzeci miesiąc życia w porównaniu z prawidłowo rozwijającym się niemowlęciem!". W ten sposób powstało później pojęcie sformułowane przez Vojtę - globalny wzorzec lokomocji. Kontakt z wieloma dziećmi z uszkodzeniami centralnego układu nerwowego (mózgowe porażenie dziecięce) przekonał go o tym, że ich problemem nie jest słaba siła mięśni, ale złe "sterowanie" centralne, które nie daje dziecku optymalnej postawy. Jedyna logiczną odpowiedzią jest to: rozwój ruchowy jest zakodowany genetycznie, a jeśli tak faktycznie jest, to jego "program" musi istnieć od momentu poczęcia dziecka. Aby rozwój ruchowy mógł się odbywać, potrzebne jest jeszcze to "coś", co będzie go mogło uruchomić. Ten mechanizm to ideomotoryka. Pojawia się ona w miarę dojrzewania centralnego układu nerwowego i wyraża naszą potrzebę osiągania różnych celów oraz realizowania potrzeb za pomocą lokomocji (przemieszczania się, zmiany pozycji ciała, ruchu). Każdy z nas, taką lokomocję może jedynie rozpocząć, zakończyć, zmienić jej tempo czy kierunek ale nikt z nas nie jest jej w stanie się nauczyć, oduczyć, ani zmieniać świadomie jej jakości. Ten model lokomocji jest taki sam dla każdego człowieka. To samo prawo dotyczy krowy, wieloryba, bociana, ropuchy, pstrąga itd. Jaki z tego wniosek? Lokomocji nie uczymy się, nie uczą nas jej nasi rodzice ani dziadkowie, tym bardziej nie uczymy się jej w chodzikach. Lokomocja zakodowana jest genetycznie w centralnym układzie nerwowym w postaci matrycy rozwoju motorycznego. Osiąganie jej poszczególnych etapów od podparcia na przedramionach do samodzielnego chodu włącznie przychodzi w sposób całkowicie automatyczny.

METODA PETO

Metodą tą usprawniane są dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Dzieci na stały pobyt przyjmowane są na 2 -3 lata z przerwą wakacyjną. Celem pobytu jest takie usamodzielnienie dziecka w podstawowych czynnościach ( chodzenie, mówienie, i pisanie), aby mogło ono po zakończeniu usprawniania uczęszczać do normalnej szkoły. Zajęcia obejmują ćwiczenia ruchowe, naukę mowy, zajęcia szkolne i samoobsługę. Szczebelkowa budowa mebli w ośrodku prowokuje dzieci do chwytu i ułatwia samodzielność utrzymywania pozycji.Ograniczona liczba sprzętów sprzyja doskonaleniu opanowania zadań ruchowych wykonywanych za ich pomocą . Ułatwia więc koncentrację na wybranych celach.W metodzie tej ważny jest stały rozkład dnia, w ciągu którego dużo czasu przeznacza się na jedzenie, mycie i toaletę.Ćwiczenia ruchowe nazywane są rytmiczną stabilizacją. Dzieci wykonując każdy ruch mówią chórem, opisują słowami jego wykonanie i liczą powoli do pięciu, utrzymując daną pozycję.W trakcie wszystkich ćwiczeń wprowadzany jest chwyt i podpór, aby w końcu chodzenie za krzesłem, wstawanie przy ławach i krzesłach, samoobsługę, pisanie.Metoda ta rozwija wolę i umiejętność samokontroli. Dzieci znają indywidualne cele, które są jednakowe dla całej grupy i bardzo silnie dążą do ich osiągnięcia.

METODA FAY`A - DOMANA - DELACATO

Program usprawniania obejmuje równoprawne kształtowanie rozwoju motorycznego ciała, mowy, zręczności ręki, wzroku, słuchu i dotyku. Pacjent na początku jest testowany na podstawie Profilu Rozwojowego i zależnie od etapu rozwojowego na jakim się znajduje, wszechstronnie usprawniany przez bodźcowanie mózgu takimi sygnałami, jakie powinien on otrzymywać przy normalnym rozwoju. Podstawowe działania stosowane w metodzie:

  • Dostarczanie pojedynczych informacji w celu ich zmagazynowania w mózgu. W zależności od etapu rozwojowego mogą to być proste wrażenia zmysłowe jak również pojedyncze fakty z zakresu wiedzy encyklopedycznej.
  • Uzyskanie natychmiastowej odpowiedzi w mózgu na dostarczoną informacje, od prostej reakcji źrenicznej na światło latarki do np. podania nazwy pokazywanego przedmiotu.
  • Programowanie mózgu. Bierne prowadzenie ruchów głowy i kończyn wg ściśle fizjologicznego schematu pełzania.
  • Wykorzystanie wcześniejszego zaprogramowania mózgu, np. układanie dziecka na płaskiej, gładkiej powierzchni na brzuchu zachęca do samodzielnego pełzania.
  • Zapewnienie korzystnych, fizjologicznych warunków funkcjonowania mózgu. Dieta ograniczająca płyny, sól i cukier, stosowanie powietrza o zwiększonej zawartości dwutlenku węgla do bodźcowego pobudzania oddychania i zwiększania przepływu krwi w naczyniach krwionośnych mózgu.

Rehabilitację prowadzą sami rodzice w domu po przeszkoleniu w ośrodkach propagujących tą metodę i po uzyskaniu z tego ośrodka programu usprawniania, indywidualnego dla każdego dziecka i zależnego od etapu rozwojowego na jakim się ono znajduje.

METODA TA PRZEZ WIELU TERAPEUTÓW UZNAWANA JEST ZA PRZESTARZAŁĄ A W NIEKTÓRYCH PAŃSTWACH JEST ZAKAZANA !!!! (Francja)

Odwiedzeń : 88122